Wie ben ik?


Even voorstellen
Ik ben Ivo Lindner, haptotherapeut en kom uit een gezin van 6 kinderen. Een fijn, druk en gezellig gezin maar ook vaak zoekend geweest naar ‘mijn plekje’ daarin.

Twijfel en onzekerheid
Mijn middelbareschooltijd was goede tijd. Maar het was ook periode met een schaduwzijde. Ik deed op school wat ik thuis ook vaak deed: mij uit onzekerheid aanpassen aan de ander. Soms was ik het ergens niet mee eens maar vond het te spannend om dat aan te geven. Bang om aan de kant gezet of overlopen te worden. ‘Zwak zijn’ was voor mij geen optie. Zo werd ik een ster in het vermijden om aan te geven van wat ik wilde of hoe ik over iets dacht. Ik redde mezelf daaruit door me aan te passen aan in mijn ogen ‘sterkere’. Ik maakte keuzes waarmee ik eerder de ander een dienst mee dacht te bewijzen dan mezelf. Er speelde veel meer in mij dan anderen te zien of te horen kregen. Twijfel en onzekerheid over mezelf. In stilte, diep weggestopt. Voor de ander leek het op zich wel goed met mij te gaan maar naar mijn gevoel maakte ik niet echt contact. Ik was krampachtig bezig om het maar goed te doen en geen fouten te maken. Vragen stellen vond ik lastig. Dat was voor mij toegeven dat ik iets niet wist of iets niet kon. Dan faalde ik mijn ogen en was bang voor de afwijzing.

Gelijkwaardig
Ik probeerde daarom alles zoveel mogelijk zelf op te lossen. Zo stond ik er echter ook alleen voor, omdat ik een ander niet bij mijn problemen betrok. Het alleen zijn voelde voor mij veilig; en tegelijkertijd maakte het me ook eenzaam. Steeds maar weer peilen wat er van me verwacht werd of om dat te doen of te zeggen waarmee ik de ander kon ‘pleasen’. Ik was mezelf niet. Maar wie ik echt was en wat ik zelf echt wilde, dat raakte ik steeds meer kwijt. Ik wist het gewoon niet meer. 
Op een gegeven moment was ik er klaar mee om steeds te moeten voldoen aan wat de ander wilde. Omdat ik me los van de rest voelde terwijl ik juist de behoefte had aan een gelijkwaardig contact. Een contact waarin ik ook een plek had. Ik wist dat ik daar zelf iets mee moest gaan doen. Want de belemmering zat in mijzelf en nergens anders.
Hulp zoeken: wat was dat een enorme drempel voor me. Naar mijn oordeel was ik dan echt ver heen. Maar ik deed het wel, omdat ik graag stabieler en sterker wilde zijn, en met meer zelfvertrouwen in het leven wilde staan.

Wie ben ik?
De kernvragen voor mij waren: Wie ben ik? Neem ik wel die plaats in die echt bij me past? 
Een van de dingen die mij in dit proces enorm geholpen heeft is de haptotherapie. Een therapievorm die me leerde om veel meer contact te maken met mijn lijf en me bewust maakte van wat ik echt zelf diep van binnen kon voelen. Toen pas ontdekte ik hoe ik mezelf in al die jaren was kwijt geraakt, hoe me dat mentaal kon vermoeide en hoeveel spanning, onrust en strijd dat in mij heeft gegeven. Ik hoef niet ‘de mindere’ van de ander te zijn. Ik ben het ook niet meer. Daardoor sta ik nu veel meer als Ivo in het leven. Ik ben niet meer de aangepaste versie van de ander. Daardoor voel ik me veerkrachtiger. Ik kan veel meer gaan staan voor mijn eigen behoeftes, zonder egoïstisch te worden. Want ik geloof in een samen-leving en niet in een leven met allemaal ‘ik’-jes.

Jouw proces
Met een schat van 35 jaar van ervaring in de medische en sociale gezondheidszorg begeleid ik mensen met haptotherapie, die de kernvragen van hun leven willen aangaan. Die op zoek zijn naar hun plek in het leven die past bij wie ze echt zijn. 
Confronterend? Ja, dat kan het soms zijn. Ik ga de pijnpunten niet uit de weg… maar ik doe het liefdevol. Ik heb een engelengeduld en ik blijf staande waar jij misschien dreigt om te vallen.
Uiteindelijk moet je het zelf doen, en het is jouw proces; maar je hoeft het niet alleen te doen. Ik ben er! Daar kan je bij mij van op aan.
Bevrijdend? Ja, altijd! 

Mijn visie
Ik kan niet echt in contact zijn met de ander als ik niet eerst goed in contact ben met mijzelf.
Wat ik in al die jaren ontdekt heb en steeds bevestigd zie is dat er maar een goede manier is om met persoonlijke problemen of pijn om te gaan: dat is door ze aan te gaan. Ik heb de moed om door te vragen. Alleen daardoor heb ik zelf ook grote stappen kunnen zetten om van binnen niet meer op vast te zitten. Zo heb vele mensen mogen begeleiden om veel dichter bij zichzelf te kunnen blijven. 

Een kijkje in mijn hart
Ik sta graag naast de kwetsbaren in de samenleving. Zo kan je me vinden in Camp Moria op Lesbos, als vrijwilligersmaatje in de gevangenis, als klusjesman voor wie handen te kort komt. En als ik dat niet aan het doen ben, dan ben ik wel bij mijn ‘bonustante’ van 93 voor een bakkie koffie.
Ik houd van uitdagingen aangaan en ben een bedenker van creatieve oplossingen. Ik ben een doorzetter en heb een bak aan energie waar je ‘u’ tegen zegt. Het lopen van een marathon, de Alpe d’Huzes, racefietstochten van meer dan 200 kilometer… kom maar op!
Ondanks mijn grijze haren heb ik nog steeds een jeugdige ondeugendheid 🙂

Ik leef en werk vanuit een christelijke levensovertuiging. Iedereen, ongeacht je achtergrond en hoe je ook in het leven staat, is bij me van harte welkom. 
En, ik ben dol op zwarte chocolade – 70%. Fair Trade natuurlijk! 

En jij?
Herken jij je in het bovenstaande? Neem contact met me op via het contactformulier.
Binnen 36 uur heb je gegarandeerd een reactie van me.
Ik beantwoord graag je vragen en geef je meer informatie.